Inwestycje
w
obcym
lokalu
obejmują
nakłady
dokonane
w
budynkach,
lokalach,
pomieszczeniach,
które
nie
są
własnością
Spółki,
a
użytkowane
są
na
podstawie
umowy
leasingu.
Nakłady
te
ujmowane
są
w
grupie
„Budynki
i
budowle”.
Rozpoczęcie
amortyzacji
następuje
w
miesiącu,
w
którym
środek
trwały
jest
dostępny
do
użytkowania.
Ekonomiczne
okresy
użyteczności
oraz
metody
amortyzacji
są
weryfikowane
raz
w
roku,
powodując
ewentualną
korektę odpisów amortyzacyjnych w kolejnych latach.
W
poszczególnych
grupach
rzeczowych
aktywów
trwałych
Spółka
prezentuje
zarówno
aktywa,
co
do
których
posiada prawo własności, jak i aktywa użytkowane na podstawie umowy leasingu.
Leasing
Spółka
w
transakcjach
leasingu
występuje
jako
leasingobiorca.
Dla
każdej
umowy
Spółka
podejmuje
decyzję,
czy
umowa
jest
lub
zawiera
leasing.
Leasing
został
zdefiniowany
jako
umowa
lub
część
umowy,
która
przekazuje
prawo
do
kontroli
użytkowania
zidentyfikowanego
składnika
aktywów
(bazowy
składnik
aktywów)
na
dany
okres
w
zamian
za wynagrodzenie. W tym celu analizuje się trzy podstawowe aspekty:
•
czy
umowa
dotyczy
zidentyfikowanego
składnika
aktywów,
który
albo
jest
wyraźnie
określony
w
umowie
lub też w sposób dorozumiany w momencie udostępnienia składnika aktywów Spółce,
•
czy
Spółka
ma
prawo
do
uzyskania
zasadniczo
wszystkich
korzyści
ekonomicznych
z
użytkowania
składnika aktywów przez cały okres użytkowania w zakresie określonym umową,
•
czy
Spółka
ma
prawo
do
kierowania
użytkowaniem
zidentyfikowanego
składnika
aktywów
przez
cały
okres
użytkowania.
W
dacie
rozpoczęcia
Spółka
ujmuje
składnik
aktywów
z
tytułu
prawa
do
użytkowania
i
zobowiązanie
z
tytułu
leasingu.
Prawo
do
użytkowania
jest
pierwotnie
wyceniane
w
cenie
nabycia
składającej
się
z
wartości
początkowej
zobowiązania
z
tytułu
leasingu,
początkowych
kosztów
bezpośrednich,
szacunku
kosztów
przewidywanych
w
związku
z
demontażem
bazowego
składnika
aktywów
i
opłat
leasingowych
zapłaconych
w
dacie
rozpoczęcia
lub
przed nią, pomniejszonych o zachęty leasingowe.
Spółka
amortyzuje
prawa
do
użytkowania
metodą
liniową
od
daty
rozpoczęcia
do
końca
okresu
użytkowania
prawa
do
użytkowania
lub
do
końca
okresu
leasingu,
w
zależności
od
tego,
która
z
tych
dat
jest
wcześniejsza.
Jeśli
występują ku temu przesłanki, prawa do użytkowania poddaje się testom na utratę wartości zgodnie z MSR 36.
Na
dzień
rozpoczęcia
Spółka
wycenia
zobowiązanie
z
tytułu
leasing
w
wartości
bieżącej
opłat
leasingowych
pozostających
do
zapłaty
z
wykorzystaniem
stopy
procentowej
leasingu,
jeśli
można
ją
łatwo
ustalić.
W
przeciwnym
wypadku stosuje się krańcową stopę procentową leasingobiorcy.
Opłaty
leasingowe
uwzględniane
w
wartości
zobowiązania
z
tytułu
leasingu
składają
się
ze
stałych
opłat
leasingowych,
zmiennych
opłat
leasingowych
zależnych
od
indeksu
lub
stawki,
kwot
oczekiwanych
do
zapłaty
jako
gwarantowana
wartość
końcowa
oraz
płatności
z
tytułu
opcji
wykonania
kupna,
jeśli
ich
wykonanie
jest
racjonalnie
pewne.
W
kolejnych
okresach
zobowiązanie
z
tytułu
leasingu
jest
pomniejszane
o
dokonane
spłaty
i
powiększane
o
naliczone
odsetki.
Wycena
zobowiązania
z
tytułu
leasingu
jest
aktualizowana
w
celu
odzwierciedlenia
zmian
umowy
oraz
ponownej
oceny
okresu
leasingu,
wykonania
opcji
kupna,
gwarantowanej
wartości
końcowej
lub
opłat
leasingowych
zależnych
od
indeksu
lub
stawki.
Co
do
zasady
aktualizacja
wartości
zobowiązania
jest
ujmowana
jako korekta składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania.
Spółka
stosuje
dopuszczone
standardem
praktyczne
rozwiązania
dotyczące
leasingów
krótkoterminowych
oraz
leasingów,
w
których
bazowy
składnik
aktywów
jest
niskiej
wartości.
W
odniesieniu
do
takich
umów
zamiast
ujmować
aktywa
z
tytułu
prawa
do
użytkowania
i
zobowiązania
z
tytułu
leasingu,
opłaty
leasingowe
ujmuje
się
w wyniku metodą liniową w trakcie okresu leasingu.
Spółka
prezentuje
prawa
do
użytkowania
w
tych
samych
pozycjach
sprawozdania
z
sytuacji
finansowej,
co
bazowe
składniki aktywów, a więc w rzeczowych aktywach trwałych.
Utrata wartości niefinansowych aktywów trwałych
Corocznemu testowi na utratę wartości podlegają następujące składniki aktywów:
▪
wartość
firmy,
przy
czym
po
raz
pierwszy
test
na
utratę
wartości
przeprowadza
się
do
końca
okresu,
w
którym miało miejsce połączenie,
▪
wartości niematerialne o nieokreślonym okresie użytkowania oraz
▪
wartości niematerialne, które jeszcze nie są użytkowane (m.in. niezakończone prace rozwojowe).
W
odniesieniu
do
pozostałych
składników
wartości
niematerialnych
oraz
rzeczowych
aktywów
trwałych,
udziałów
w
podmiotach
powiązanych
oraz
aktywach
z
tytułu
prawa
do
użytkowania
dokonywana
jest
ocena,
czy
wystąpiły
przesłanki,
które
mogą
świadczyć
o
utracie
ich
wartości.
W
razie
stwierdzenia,
że
jakieś
zdarzenia
lub
okoliczności