Sprawozdanie Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej
za okres 12 miesięcy zakończony dnia 31 grudnia 2025 roku
(dane w tys. PLN)
15
90-tych ich udział w strukturze zasiewów przekraczał 10%, a obecnie wynosi niecałe 3%. Pod uprawę
ziemniaków w Polsce przeznaczono w 2024 roku poniżej 200 tys. ha, przy czym areał ziemniaków
skrobiowych to zaledwie 5% powierzchni uprawy ziemniaków ogółem. Rosnące koszty uprawy dotykają
również ziemniaka, który i tak jest jedną z najbardziej kosztochłonnych upraw. Koszty generują
kwalifikowane sadzeniaki, nawozy oraz zbiór i przechowywanie.
Na tle poprzednich lat wyróżniał się miniony rok. Według danych ARiMR, opartych na wnioskach
o dopłaty obszarowe, pod uprawę ziemniaków w Polsce przeznaczono w 2025 roku ok 211 tys. ha.,
co oznacza znaczny wzrost w porównaniu z poprzednimi latami (w roku 2024 powierzchnia uprawy
wynosiła poniżej 200 tys. ha). Zwiększenie areału było efektem wyższych cen ziemniaków w poprzednich
sezonach, co zachęciło rolników do zwiększenia produkcji.
Roczne zbiory ziemniaków w Polsce zwiększyły się w 2025 roku o 15% w stosunku do 2024 r., osiągając
poziom 6,8 mln ton (w poprzednim roku 5,9 mln ton). Doprowadziło to do tego, że rynek ziemniaka
w Polsce jest aktualnie pod presją nadpodaży będącej efektem zwiększonego areału i dobrego planowania.
Wzrost areału wynikał m.in. z wyjątkowo korzystnej sytuacji cenowej na rynku ziemniaka, w związku
z którą rolnicy zdecydowali się na większą ich uprawę w 2025 r. Resort rolnictwa zwraca uwagę, że unijne
przepisy nie przewidują skupu interwencyjnego ziemniaków, co oznacza, że nadpodaż nie może być
regulowana przez państwowe mechanizmy wsparcia.
Na posiedzeniu grupy roboczej „Ziemniaki” Copa-Cogeca w listopadzie 2025 roku, eksperci ocenili
sytuację jako najtrudniejszą od lat. Nadprodukcja, brak przechowalni, tani import z Niemiec oraz masowe
wycofywanie substancji czynnych tworzą kryzys, który może zagrozić stabilności całego sektora
ziemniaczanego.
Sytuacja na rynku ziemniaka skrobiowego w Polsce na początku 2026 roku jest mocno niestabilna. Mimo
wyższych dopłat bezpośrednich, plantatorzy alarmują, że opłacalność uprawy ziemniaka jest mocno
zagrożona.
Europa produkuje najwięcej skrobi ziemniaczanej na świecie. Największym producentem skrobi
ziemniaczanej w Unii Europejskiej są Niemcy, następnie Holandia, a za nią Francja i Dania.
Przedsiębiorstwa z UE to duże krochmalnie, przerabiające od 3.000 do 5.000 ton ziemniaków na dobę.
Na 3 czołowe firmy europejskie (Emsland - Niemcy, Avebe - Holandia, Roquette - Francja) przypada
około 65% unijnej produkcji skrobi. W firmach tych funkcjonują bardzo rozbudowane działy badań
i rozwoju wyposażone w mini linie, laboratoria do testowania produktów, jak i ich opracowywania. Dzięki
temu unijny przemysł skrobiowy wytwarza ponad sześćset produktów, począwszy od skrobi natywnej,
poprzez skrobie modyfikowane fizycznie i chemicznie, płynne oraz w formie stałej. Wszechstronność ich
zastosowania jest tak duża, że są wykorzystywane, jako składniki i wzbogacające suplementy ogromnej
grupy produktów żywnościowych, nieżywnościowych, technicznych oraz paszowych. Skrobia
ziemniaczana znana jest ze swoich doskonałych właściwości zagęszczających i wiążących, co czyni ją
popularnym składnikiem różnych produktów spożywczych, takich jak zupy, sosy i wypieki. Ponadto
skrobia jest wykorzystywana w produktach niespożywczych, takich jak kleje, papier i tekstylia.
Polski przemysł skrobiowy to 10 przedsiębiorstw produkujących skrobię ziemniaczaną i jej pochodne.
Krajowa branża skrobiowa jest mocno rozdrobniona. Na rynku polskim działa 5 największych krochmalni,
których zdolności przerobowe osiągają poziom 1.000-3.000 ton ziemniaków na dobę. Są to zakłady
zlokalizowane w Łomży („PEPEES” S.A. w Łomży), Luboniu, Trzemesznie, Pile i Łobzie. Pozostałe
polskie krochmalnie są znacznie mniejsze i zdolne do przerobu około 300-800 ton ziemniaków na dobę.
Ziemniaki jadalne przetwarzane są w spółce zależnej ZPZ Lublin Sp. z o.o., głównie na grys ziemniaczany
i płatki oraz częściowo w spółce PPZ Bronisław S.A. na płatki ziemniaczane.
Poza ziemniakami, które są głównym surowcem, przez Grupę Kapitałową PEPEES kupowane są na
potrzeby produkcji również następujące surowce i materiały: opakowania papierowe, enzymy, skrobia,
syrop glukozowy, gazy techniczne, materiały elektryczne, miał węglowy, metalowe części, worki,
dwutlenek siarki, folia termokurczliwa, kwas solny, etykiety, kartony, ziemia okrzemkowa, kleje, lakiery,
rozcieńczalniki, emalie, taśma stalowa, środki ochrony roślin itp.
Źródłem zaopatrzenia w podstawowy surowiec - ziemniaki przemysłowe - są rolnicy indywidualni, którzy
nie są zrzeszeni w żadnych organizacjach, mających istotne znaczenie dla działalności Grupy.