5.1.2. Aktywa trwałe przeznaczone do sprzedaży
Aktywa trwałe i ich grupy do sprzedaży uznaje się za przeznaczone do sprzedaży, w sytuacji gdy ich
wartość bilansowa zostanie odzyskana raczej w wyniku transakcji sprzedaży niż w wyniku ich dalszego
użytkowania. Ten warunek może być spełniony tylko, kiedy wystąpienie transakcji sprzedaży jest
wysoce prawdopodobne, a składnik aktywów jest dostępny do natychmiastowej sprzedaży w swoim
obecnym stanie. Klasyfikacja składnika aktywów jako przeznaczonego do sprzedaży zakłada zamiar
dokonania transakcji sprzedaży w ciągu roku od momentu dokonania klasyfikacji.
Aktywa zaklasyfikowane jako przeznaczone do sprzedaży zgodnie z MSSF 5 wykazywane są w odrębnej
pozycji i wyceniane w wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży lub wartości bilansowej w
zależności, która z nich jest niższa.
Jeśli Spółka chce dokonać transakcji zbycia, w wyniku której utraciłaby kontrolę nad swoją jednostką
zależną, wszystkie aktywa i zobowiązania tej jednostki zależnej są klasyfikowane jako przeznaczone do
sprzedaży niezależnie od tego, czy Spółka zachowa udziały niedające kontroli po tej transakcji.
Jeżeli Spółka jest zobowiązana do realizacji planu sprzedaży, polegającego na sprzedaży inwestycji we
wspólne przedsięwzięcie lub jednostkę stowarzyszoną lub części takiej inwestycji, inwestycję lub jej
część przeznaczoną do sprzedaży klasyfikuje się jako przeznaczoną do sprzedaży po spełnieniu w/w
kryteriów, a Spółka zaprzestaje stosowania metody praw własności do rozliczania części inwestycji
sklasyfikowanej jako przeznaczona do sprzedaży. Pozostała część inwestycji w jednostkę
stowarzyszoną lub wspólne przedsięwzięcie, niesklasyfikowana jako przeznaczona do sprzedaży, nadal
jest rozliczana metodą praw własności. Spółka zaprzestaje stosowania metody praw własności w chwili
zbycia, jeżeli transakcja zbycia powoduje utratę znaczącego wpływu na jednostkę stowarzyszoną lub
wspólne przedsięwzięcie.
Po dokonaniu transakcji sprzedaży Spółka rozlicza zachowane udziały zgodnie z MSSF 9, chyba że
udziały te umożliwiają dalszą klasyfikację tego podmiotu jako jednostki stowarzyszonej lub wspólnego
przedsięwzięcia; w takim przypadku Spółka nadal stosuje metodę praw własności.
5.1.3. Nieruchomości Inwestycyjne
Za nieruchomość inwestycyjne uznaje się nieruchomości (grunty, budynki), które Spółka traktuje jako
źródło przychodów z czynszów lub utrzymuje w posiadaniu ze względu na przyrost ich wartości,
względnie obie te korzyści.
Przeniesienia aktywów do nieruchomości inwestycyjnych dokonuje się tylko wówczas, gdy następuje
zmiana sposobu ich użytkowania potwierdzona przez zakończenie użytkowania składnika aktywów
przez Spółkę. Początkowe ujęcie nieruchomości inwestycyjnych następuje wg ceny nabycia.
Po początkowym ujęciu, nieruchomości inwestycyjne są wykazywane według wartości godziwej. Zyski
lub straty wynikające ze zmian wartości godziwej nieruchomości inwestycyjnych są ujmowane w zysku
lub stracie w tym okresie, w którym powstały, z uwzględnieniem powiązanego wpływu na podatek
odroczony.
Nieruchomości inwestycyjne usuwane są z bilansu w przypadku ich zbycia lub w przypadku stałego
wycofania danej nieruchomości inwestycyjnej z użytkowania, gdy nie są spodziewane żadne przyszłe
korzyści z jej sprzedaży. Wszelkie zyski i straty wynikające z usunięcia nieruchomości inwestycyjnej z
bilansu ujmowane są w rachunku zysków i strat w okresie, w którym dokonano usunięcia.