Polska Zielona Sieć

Młodzi mieszkańcy regionów węglowych na ogół nie kwestionują potrzeby odejścia od surowca, ale niewiele wiedzą o planowanych inwestycjach, dostępnych formach wsparcia i możliwościach przekwalifikowania. Oczekują przede wszystkim atrakcyjnych miejsc pracy, lepszej edukacji i transportu oraz wiarygodnej wizji rozwoju po zakończeniu wydobycia - wynika z raportu przygotowanego na zlecenie Polskiej Zielonej Sieci.

Pięć lat temu wodór miał być receptą na dekarbonizację polskiego transportu publicznego: nowoczesną, czystą i wolną od ograniczeń autobusów bateryjnych. Dziś coraz wyraźniej widać, że ta obietnica była mocno przesadzona. Część samorządów, które postawiły na tę technologię, ogranicza plany albo wycofuje się z nich, a inne mierzą się z rachunkami za paliwo, które w całym okresie eksploatacji potrafią przekroczyć koszt zakupu samych pojazdów. Nowy raport CEE Bankwatch Network/PZS “Autobusy wodorowe w Polsce: co poszło nie tak?” pokazuje, że hojne dotacje stworzyły sztuczny popyt na technologię, która w komunikacji miejskiej okazuje się droga, mało efektywna energetycznie i znacznie mniej zielona, niż sugerowały promocyjne hasła.

Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (FST) stał się jednym z kluczowych narzędzi wspierających polskie regiony węglowe. Ale jego brak po 2027 r. może osłabić zdolność państwa i samorządów do łagodzenia społecznych i gospodarczych skutków odchodzenia od węgla - wynika z raportu Instytutu Badań Strukturalnych przygotowanego na zlecenie Polskiej Zielonej Sieci. Autorzy rekomendują utrzymanie wsparcia dedykowanego dla regionów węglowych także w kolejnej perspektywie finansowej UE.