Newsletter
 

Zdrowie i styl życia

Nowoczesne leczenie łuszczycy zmieniło obraz tej choroby

17.11.2026, 10:03aktualizacja: 17.11.2026, 10:21

Pobierz materiał i Publikuj za darmo

Fot. prof. dr hab. n. med. Joanna Narbutt
Fot. prof. dr hab. n. med. Joanna Narbutt
O możliwościach terapii biologicznych, wpływie łuszczycy na codzienne życie oraz barierach w dostępie do leczenia serwis Zdrowie PAP porozmawiał z prof. dr hab. n. med. Joanną Narbutt z Kliniki Dermatologii, Dermatologii Dziecięcej i Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Jak bardzo zmieniło się leczenie łuszczycy w ostatnich kilkunastu latach?

Zmiana jest ogromna. Wcześniej leczenie opierało się przede wszystkim na preparatach miejscowych, fototerapii oraz klasycznych lekach ogólnych, takich jak metotreksat czy cyklosporyna. Te metody nadal mają swoje miejsce i u wielu pacjentów są skuteczne. Nie u wszystkich pozwalają jednak uzyskać odpowiednią kontrolę choroby, a ich stosowanie może być ograniczone przez przeciwwskazania lub działania niepożądane.

Przełom przyniosły terapie biologiczne. W Polsce od kilkunastu lat istnieje program lekowy, do którego sukcesywnie włączano kolejne leki. Mamy dziś szeroki wybór terapii o różnych mechanizmach działania. Pozwala to dobierać leczenie z uwzględnieniem obrazu choroby, schorzeń współistniejących, wcześniejszych niepowodzeń terapii i jej bezpieczeństwa.

Co oznacza dla pacjenta skuteczne leczenie biologiczne? Czy możemy mówić o wyleczeniu łuszczycy?

Nie możemy utożsamiać ustąpienia objawów z trwałym wyleczeniem. Łuszczyca pozostaje chorobą przewlekłą. Leczenie biologiczne nie zmienia podłoża genetycznego, ani nie usuwa predyspozycji do zachorowania. Działa natomiast na wybrane elementy mechanizmów immunologicznych odpowiedzialnych za rozwój stanu zapalnego.

Dzięki temu nawet u pacjentów z najcięższymi postaciami choroby możemy uzyskać całkowitą remisję kliniczną. Oznacza to, że pacjent nadal choruje na łuszczycę, ale nie ma widocznych objawów skórnych. Oczywiście odpowiedź na leczenie jest indywidualna i nie u każdego uzyskujemy taki sam efekt.

Z perspektywy chorego to ogromna różnica. Poprawiają się jakość życia oraz możliwości funkcjonowania w pracy, w domu i w relacjach społecznych. Jeszcze pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku pacjenci z najcięższą łuszczycą byli często hospitalizowani, a część z powodu niezdolności do pracy przechodziła na renty. Dziś odpowiednio dobrana terapia może pozwolić im wrócić do aktywnego życia.

Dlaczego łuszczycy nie powinniśmy oceniać wyłącznie przez pryzmat zmian na skórze?

Łuszczyca jest chorobą zapalną o znaczeniu ogólnoustrojowym. U części pacjentów rozwija się łuszczycowe zapalenie stawów, które nieleczone może prowadzić do trwałych uszkodzeń i niepełnosprawności. Dlatego nie możemy pomijać objawów ze strony stawów.

Łuszczycy częściej towarzyszą także otyłość, zaburzenia gospodarki lipidowej, nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca typu 2. Pacjent wymaga więc szerszej oceny niż samo badanie skóry.

Niektóre terapie pozwalają leczyć zarówno łuszczycę, jak i łuszczycowe zapalenie stawów. Nie oznacza to jednak, że leczenie biologiczne zastępuje opiekę nad wszystkimi chorobami współistniejącymi. Każda z nich wymaga odpowiedniego rozpoznania i postępowania.

Które obciążenia związane z chorobą mogą umykać podczas oceny stanu pacjenta?

Bardzo istotny jest świąd. Może zaburzać sen i utrudniać codzienne funkcjonowanie. Trzeba pytać również o ból i o to, gdzie występują zmiany. Sama rozległość zajętej skóry nie pokazuje całego ciężaru choroby - znaczenie mają także szczególne lokalizacje oraz wpływ objawów na życie pacjenta.

Nie możemy pomijać zdrowia psychicznego. Przewlekły przebieg choroby i stygmatyzacja sprzyjają stanom lękowym, obniżonemu nastrojowi i depresji. Zdarzają się również myśli samobójcze. To pokazuje, jak poważne mogą być konsekwencje choroby i dlaczego ocena pacjenta nie powinna kończyć się na zmianach skórnych.

Ważne jest zatem nie tylko to, co widzimy podczas badania, lecz także to, co chory mówi o swoim samopoczuciu, śnie, pracy i kontaktach z innymi.

Kiedy pacjent powinien być rozpatrywany jako kandydat do leczenia biologicznego?

Kwalifikacja odbywa się zgodnie z kryteriami programu lekowego. Uwzględniają one nasilenie choroby oraz warunki dotyczące wcześniejszego leczenia, jego nieskuteczności, nietolerancji lub przeciwwskazań.

Trzeba uczciwie powiedzieć, że u wielu pacjentów leczenie konwencjonalne jest skuteczne. Jeżeli jednak nie uzyskujemy odpowiedniej kontroli choroby albo pojawiają się działania niepożądane, powinniśmy ocenić dalsze możliwości terapii, w tym leczenie biologiczne. Pacjent powinien wiedzieć, że takie możliwości istnieją i gdzie może uzyskać ocenę pod kątem kwalifikacji do programu.

Skoro nowoczesne leki są refundowane, dlaczego nadal mówimy o barierach w dostępie?

Trzeba rozróżnić dostępność samych terapii od możliwości sprawnego rozpoczęcia i prowadzenia leczenia w konkretnym ośrodku. Wybór leków, wiedza lekarzy i świadomość choroby bardzo się poprawiły. Nadal jednak pozostają problemy administracyjno-finansowe.

Program lekowy wymaga pracy całego zespołu. To nie tylko podanie czy wydanie leku, ale również kwalifikacja, diagnostyka, monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa, dokumentacja oraz sprawozdawczość. Wszystkie te czynności wymagają czasu, personelu i odpowiedniego finansowania.

Dlatego formalna refundacja nie zawsze przekłada się na możliwość natychmiastowego rozpoczęcia terapii. Aby pacjenci mogli rzeczywiście korzystać z postępu medycyny, ośrodki muszą mieć warunki do prowadzenia leczenia i przyjmowania kolejnych chorych.

Jakie znaczenie ma organizacja leczenia z perspektywy samego pacjenta?

Dla pacjenta liczy się to, czy może znaleźć ośrodek prowadzący terapię, jak długo czeka na jej rozpoczęcie i ile razy musi do niego dojeżdżać. Leczenie trzeba pogodzić z pracą i obowiązkami rodzinnymi, dlatego również te kwestie wpływają na rzeczywistą dostępność opieki.

Ważne jest, aby droga od rozpoznania niewystarczającej skuteczności dotychczasowego leczenia do oceny w ośrodku była możliwie sprawna. Podobnie jak zapewnienie ciągłości opieki osobom, które już korzystają z terapii.

Co powinno być kolejnym krokiem w poprawie opieki nad osobami z łuszczycą?

Powinniśmy zadbać o to, aby możliwości terapeutyczne przekładały się na rzeczywistą pomoc dla pacjentów. Potrzebne są sprawna organizacja opieki, odpowiednie warunki pracy zespołów prowadzących program i ograniczanie obciążeń administracyjnych.

Sytuacja nie jest idealna, ale postęp jest bardzo duży. Jest też dialog między środowiskiem dermatologów a Narodowym Funduszem Zdrowia, co daje nadzieję na dalszą poprawę. Najważniejsze, aby pacjent, który potrzebuje leczenia i spełnia kryteria kwalifikacji, mógł rozpocząć je bez nieuzasadnionej zwłoki i pozostawać pod właściwą opieką.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Pobierz materiał i Publikuj za darmo

bezpośredni link do materiału
POBIERZ ZDJĘCIA I MATERIAŁY GRAFICZNE
Zdjęcia i materiały graficzne do bezpłatnego wykorzystania wyłącznie z treścią niniejszej informacji
Data publikacji 17.11.2026, 10:03
Źródło informacji PAP MediaRoom
Zastrzeżenie Za materiał opublikowany w serwisie PAP MediaRoom odpowiedzialność ponosi – z zastrzeżeniem postanowień art. 42 ust. 2 ustawy prawo prasowe – jego nadawca, wskazany każdorazowo jako „źródło informacji”. Informacje podpisane źródłem „PAP MediaRoom” są opracowywane przez dziennikarzy PAP we współpracy z firmami lub instytucjami – w ramach umów na obsługę medialną. Wszystkie materiały opublikowane w serwisie PAP MediaRoom mogą być bezpłatnie wykorzystywane przez media.

Pozostałe z kategorii

Newsletter

Newsletter portalu PAP MediaRoom to przesyłane do odbiorców raz dziennie zestawienie informacji prasowych, komunikatów instytucji oraz artykułów dziennikarskich, które zostały opublikowane na portalu danego dnia.

ZAPISZ SIĘ